ThéLau

recensies

NRC 26/1-03

Grondeloze melancholie in de teksten van bluesy Thé Lau

Concert: De God van Nederland door Thé Lau. Gehoord 24/1 Schouwburg Amstelveen.

Door Kester Freriks
De Nederlandse rockzanger Thé Lau geeft concerten van pure, harde eenvoud. Hij maakte deel uit van de begeleiding van Neerlands Hoop, richtte in Noord-Holland zijn succesvolle band The Scene op en besloot enige tijd terug als solist op te treden met toetsenman Jan-Peter Bast. De combinatie van soberte en ruigheid, de stem die ergens zweeft tussen Bob Dylans 'voice of sand and glue' en de rauwe schoonheid van Tom Waits maken van Lau's optreden iets ongekends in de Nederlandse muziek.
Een elektrische en akoustische gitaar, schijnwerpers, wat theatrale rookwolken en literaire teksten zijn Lau's attributen.
Zijn teksten vormen een voorbeeldige mengeling van kracht en poëzie. Vrijdagavond werd in de Schouwburg van Amstelveen het boek Thé Lau: De Teksten (uitg. Vassallucci) gepresenteerd na afloop van een overtuigend concert. In deze meer dan gerechtvaardigde uitgave kunnen we leideren als Blauw, Iedereen is van de wereld en De God van Nederland terugvinden. Na de pauze, toen het concert 'standje ietsje heftiger' verliep zoals Lau aankondigde, bracht hij het schitterende 'Alcohol en tranen tonen mij aan jou / alcohol en tranen drijven mij naar jou' ten gehore. Een vergelijking met Jeffrey Lee Pierce van The Gun Club is op zijn plaats; dezelfde grondeloze melancholie en een stem met bluesy uitschieters. Lau is allesbehalve behaagziek of zoetelijk, en dat maakt hem authentiek.
De titelsong De God van Nederland is een protestlied tegen de benauwdheid van Nederland. Regen, mistflarden, een God die slaat maar niemand heeft gebroken want de Nederlanders gaan gewoon door met wat ze doen. Er schuilt een verontrustende dimensie in Lau's teksten en zijn hoekige, explosieve spel op de gitaar. 'Voor wie wacht, komt alles steeds te laat', zingt hij, en 'Rigoureus, maar oprecht'. Het zijn tot liedteksten getransformeerde hartekreten van een beklemd gemoed, zoals regels aantonen als 'Rauw, hees, teder, zing ik dit lied / rauw, hees, teder, zing ik voor jou'. Met die laatste aanduiding geeft hijzelf precies aan wat hij wil met zijn muziek: liefdesliederen zingen vanuit een eenzaam hart, niet zoetelijk of romantisch maar bezeten en met een grimmige, rauwe ondertoon. In de Nederlandstalige muziek is de lyrische toonzetting opgeëist door Lennaert Nijgh en Boudewijn de Groot; Thé Lau heeft een uniek talent voor een verbeten schrijfstijl en harde, pulserende muziek.

Algemeen Dagblad 27/1-03

Thé Lau is de God van Nederland
Pop *****
Concert: De God van Nederland,
door Thé Lau. Jan-Peter Bast: Toetsen
Gehoord in Schouwburg Amstelveen

Door Ruud Meijer

Amstelveen - Als Nederland een God had, hoe zou die er dan uit zien? Thé Lau, voormalig voorman van The Scene, wekt de illusie dat hij dat wel weet. Hij noemde zijn eerste solo-cd De God van Nederland en in de gelijknamige theatertourneewerkt hij op het podium aan een muzikaal kunstwerk waarin we zowel het aangezicht van God als dat van Nederland kunnen herkennen.
Een paar jaar geleden was Thee Lau de poppodia ineens zat. Zijn poëtische, soms magische woorden moesten het steeds weer afleggen tegen luidruchtige gesprekken, tinkelend glasgerinkel en de echo van de drums. De eerste solotournee langs de schouwburgen, samen met de toetsenist Dante Oei, was veelbelovend, hoewel de fusie van de zes snaren en de 88 toetsen lang niet altijd klonk zoals het zou moeten. Met de komst van pianist Jan-Peter Bast zijn die problemen helder opgelost.
Zoals alle grote Hollandse kunstenaars is ook Thé lau gefascineerd door het licht. Het licht van de lage landen dat hij niet in kleuren maar in woorden weet te vangen. De liedjes van Thé Lau zijn als gefiguurzaagde silhouetten van Hollandse landschappen vol woekerende emoties. Gefiguurzaagd ja, maar dan wel met een kettingzaag.
Een kettingzaag in de vorm van een ronkende, jankende elektrische gitaar. Een gitaar die coupletten verzaagt tot gehavende zinnen, tot woorden vol splinters en spaanders. Het ritme herhaalt zichzelf en hypnotiseert. akkoorden bijten zichzelf in de staart.
Het is net zo fascinerend als de man die ze produceert. De exiastentialist wiens mannelijke kant haakt naar Lou Reed, wiens vrouwelijke kant blijft hangen tussen Barbara en Juliette Gréco.
Met zijn ogen dicht zingt Thé Lau zijn woorden. Zwart colbert, zwart overhemd, zwarte trainingsbroek met pijpen als slank gesneden jurken. Het harde licht toont iedere groef van een doorleefd gelaat en een mond die zegt: Een zachte hand heeft ons gemaakt / Bezegeld en gezegeld / een zachte hand heeft ons gemaakt, uit grijs grijs schemerlicht en zachte zomerregen
Het zijn woorden die zélf ook weer werden gemaakt door een zachte hand. De hand van de dichter van de rock-'n-roll. de hand van Thé Lau. De hand van de God van Nederland.

STUDIO BRUSSEL - oct 2003

StudioBrussel www.STUBRU.be : ..."Nu Thé Lau, na het grote succes met The Scene, het ook solo goed doet, is de man niet meer te stoppen. Hij kroop 1 (!) dag in de studio met Tom Holkenborg van Junkie XL en kwam buiten met een nieuwe single 'Brandende regen'. Doet ons een beetje denken aan een remix van U2, ingezongen door meneer Lau hemzelve. Knap!"

CUTTING EDGE
concert Brussel AB 24 november 2003

Een wat teleurstellende opkomst geeft de indruk dat ons niet veel goeds te wachten staat. De diehards die de AB vanavond toch voor bijna driekwart vullen, krijgen alsnog waar voor hun geld.

Thé Lau opent meesterlijk met een ingetogen versie van The Scene klassieker "Rigoureus" en die zet meteen de toon voor de rest van de avond. Een ingehouden Lau, rustiger dan we gewoon zijn, brengt een mix van oude en nieuwe nummers. Allemaal worden ze uitgekleed tot op het blote vel, een zeldzaam exemplaar krijgt een volledig ander jasje.

Lau staat er vanavond voor één keer trouwens bijna alleen voor. Hij wordt enkel bijgestaan door een fantastische Jan-Peter Bast op de vleugel.

Het is een aangenaam weerzien met nummers die stuk voor stuk bekend in de oren klinken. Songs die door de ingehouden kracht bij het ene en de onderliggende tristesse bij een ander vaak een nieuwe dimensie krijgen, of een totaal ander gezicht tonen.

Opmerkelijk veel werk van de vroege Scene met natuurlijk het obligate "Iedereen is van de wereld" en "Blauw", die vakkundig voor de bis bewaard worden. Maar ook verborgen parels als het met een krop gezongen "Feest", en het meesterlijke "De rivier" passeren de revue.

Het duo waagt zich nog aan minder evidente nummers. Waar een gestripte versie van "De God van Nederland" niet moeilijk te verzinnen lijkt, is een sober arrangement voor "Brandende regen" minder voor de hand liggend. Toch blijft de wat rustigere, drum 'n base-achtige versie overeind naast het origineel. Wat opvalt is dat Lau en Bast de nummers niet écht rustiger spelen. De schitterende emotie in Thé Lau's stem vervangt bijna elke keer de kracht van de gitaren en percussie uit de originele versies. Vooral de ingehouden kracht in "Open", die tijdens het refrein volledig los barst, blijft nazinderen.

Lau kiest ervoor de muziek te laten spreken, en ook tussen de nummers houdt hij de spanning vast door de zwijgen. Slechts één enkele keer weidt hij uit over zijn treinreis naar Brussel.

Meer dan een uur lang zit het publiek met open mond en ingehouden adem op het puntje van hun stoel. Het applaus aan het eind is overrompelend.

Daarna keert Lau nog twee keer terug, telkens onder luid applaus. Nadat hij voor een ademloos publiek het immer actuele "Beschaving" voordraagt, is het tijd voor wat lol. Met behoorlijk wat zelfrelativering begint hij aan een korte sessie wat hij zelf lachend community singing noemt. "Iedereen is van de wereld" en het luid afgesmeekte "Blauw" gaan voor de bijl. Een wat vreemd gekozen climax voor een overwegend akoestische avond. Maar zoals zo vaak hebben ook vanavond de afwezigen overschot van ongelijk.

3FM : Timur tot tien
'Brandende regen' - Publieksoordeel 29 t/m 31 oct 2003
Vanavond een hele bijzondere pick of the day. Het is namelijk de nieuwe single van Thé Lau, met muziek van Tom Holkenborg (Junkie XL dus). Laat even weten wat jij er van vindt en rate deze plaat...
Thé Lau was de zanger van The Scene. Inmiddels is de man met de hartverscheurend rauwe stem solo en tourt hij door het land met zijn theatertournee God van Nederland (naar het gelijknamiger solo-album). Tussen de bedrijven door vond hij tijd om even 1 dagje de studio in te duiken met producer Tom Holkenborg aka Junkie XL en dat resulteerde in de nieuwe single 'Brandende Regen'.
Geen albumtrack van God van Nederland maar een gloednieuwe track. Thé zorgt voor de woorden, Junkie voor de muziek, en het resultaat is een poetische rockplaat. Jij hoort 'm woensdagavond bij Timur en we willen graag weten wat je er van vindt...

Er zijn 11 reacties:

- Goeie tekst zeg. Het stemvolume is zachter dan het volume van de muziek.... das een beetje jammer ....... Ik geef een 8
Gepost door Corné (woensdag 29 oktober 2003)

- Superplaat! Alle Anti-Lua fans zullen zelf hier geen kritiek op kunnen leveren. Bis Bis Boys. Beste single sinds tijden !!!. Ik geef een 10
Gepost door Mischa V. (woensdag 29 oktober 2003)

- He Timur, goed nummer! Goede mix van 2 stijlen!. Ik geef een 9
Gepost door Sander Nieuwenhuijsen (woensdag 29 oktober 2003)

- Alle jongelui opgelet, tante terpstra vindt ook deze muziek geweldig. Lekker zeg! Toppie! Tot!Toi!Toi!. Ik geef een 10
 Gepost door Erica T. (woensdag 29 oktober 2003)

- onwijs gaaf nummer , helemaal junkie, helemaallauwe tè. Ik geef een 10
Gepost door dave vermeulen (woensdag 29 oktober 2003)

- Wij vinden het een keigafe megavette plaat. Dat zulke ouwe mense nog zo wat wete te make. Nog jammer dat het net wat mist.. Ik geef een 8
Gepost door tomentee (woensdag 29 oktober 2003)

- Prettig in het gehoor, modern, hip en toch een beetje klassiek en hartstochtelijk. Magnifiek!. Ik geef een 10
Gepost door Dennis Deluyaert (woensdag 29 oktober 2003)

- Super strak, super release! Een 9!. Ik geef een 9
Gepost door Sipke van der Ploeg (woensdag 29 oktober 2003)

- mooie combinatie, doorgaan!. Ik geef een 7
 Gepost door Suzan (donderdag 30 oktober 2003)

- wat een plaat!! nog nooit zoiets moois gehoord.wanneer is die megahit Timur?. Ik geef een 10
Gepost door hans kazaa (vrijdag 31 oktober 2003)

- Wat een pracht combi. Gaan ze in de toekomst verder samenwerken? ga zo door!! . Ik geef een 9
Gepost door Bert Haanstra ( geen fam. van) (vrijdag 31 oktober 2003)

De Volkskrant 27/1-03

Begenadigd dichter Thé Lau zingt met zijn hele gezicht

Muziek
De God van Nederland door Thé Lau
toetsen Jan-Peter Bast, in de Schouw-burg van Amstelveen 24 januari.

Geen aardige man, die God van Nederland. Hij verlangt soberheid, en wordt chagrijnig als de beminde gelovigen vrolijk worden en zich de wet niet laten voorschrijven. 'De greep van zijn strenge hand houdt de stoutste dromen tegen', zingt Thé Lau.
Toch heeft Thé Lau een simpele oplossing om de vrijheid te heroveren. Niets van die God en zijn buitensporige eisen aantrekken. je kunt namelijk gewoon weglopen: 'Kom geef me je hand, we zijn zo buiten zijn bereik.' Een vrije geest en muziek zijn voldoende om 'de ongelikte beer' buitenspel te zetten.
Thé Lau bewandelt die weg sinds kort in zijn eentje, althans niet meer in gezelschap van de muzikanten van The Scene. Thé Lau had al vaker in kleine kring bewezen dat zijn teksten pas echt tot leven komen als de snerpende gitaren en drums tot bedaren wordt gebracht. Nu heeft hij definitief voor die muzikale richting gekozen. Daarmee slaat hij de twijfelaar alle argumenten uit handen en blijft er maar één conclusie over: Thé Lau is een begenadigd dichter, die romantiek en realisme op een vaak ontroerende manier met elkaar in balans kan brengen.
In het openingsnummer zet hij de toon van de avond als hij zingt dat je rigoureus moet zijn in daden en gedachten, maar wel uit het hart. Het is duidelijk dat Lau de regie van zijn leven in handen heeft gegeven van het gevoel. Dat doet hij zonder ook maar een moment slijmerig te worden (nou ja, even dan, als hij over zijn poes zingt). Hij gunt zijn verstand voldoende ruimte. Thé Lau klinkt als een opgelucht, bijna bevrijd mens, die alle ballast van zich af heeft geworpen.
De onvoorwaardelijke keuze voor de tekst gaat soms ten koste van de muziek. Lau heeft alle rockbarok achter zich gelaten en kiest voor minimalistische melodieën en eenvoudige, doeltreffende begeleiding. Gelukkig zit Jan-Peter Bast achter de toetsen om ervoor te zorgen dat de saaiheidgrens niet wordt overschreden. Met name het stuk Waar mensen leven, een rock-rap waarin impressionistisch diverse brandhaarden in de wereld aan de orde komen, zweept Bast de boel fantastisch op.
Thé Lau jankt en kreunt. Hij zingt met zijn hele gezicht en sleept zijn gehoor mee in zijn kolkende rivier. De wereld van Thé Lau kraakt. Hij heeft een voorkeur voor de zwarte kant van het leven.
Maar ook in zijn meest donkere lied (over een junk in Amsterdam) weet hij wel een straaltje licht tevoorschijn te toveren, en soms tot een gelukkig einde. Als die gebarsten, gebutste stem over liefde zingt, dan denk je waarempel dat er nog hoop is.

Patrick van de Hanenberg

Volkskrant Magazine 18/1-03

thé-theater

24 januari 2003 in schouwburg Amstelveen de première van De God van Nederland, door Thé Lau, op toetsen Jan-Peter Bast. www.TheLau.nl

Eind jaren negentig debuteerde Thé Lau in het theater. Met een pianist, met z'n gitaar, met z'n eigen liedjes, en met die eigenaardige nasale stam van 'm.

Hij stond op de vlakke vloer van een klein zaaltje en zong: 'Ik heb vannacht gedronken en gezien, hoe een vrouw nooit krijgt wat ze verdient/ het zien duurt een seconde/ de gedachte blijft voor altijd...'
Opeens biggelde er een traan over m'n wang. Zomaar, nooit eerder gehad bij een concert. Wel kippenvel en/of kapot gejoelde stembanden, maar een traan... Want wat viel er nou te huilen: er was niemand doodgegaan, er was niemand geboren, er had niemand in de laatste minuut een beslissend doelpunt gescoord. En het was ook niet zo dat dat nummer dierbare herinneringen bij me opriep of zo.
Ik had Thé Lau weleens live gezien met z'n band The Scene. Harde, pulserende muziek, opwindende show. Maar niet veel ontroering. Die muziek was zo hard dat Lau z'n stem amper boven de muziek uit kon tillen.
Omdat die teksten vol hoekige klanken (Ri-Gou-Reus & On-Door-Dacht) en veel herhalingen (Blauw, blauw, blauw) zaten, davht ik dat dat zo bedoeld was. De stem als groove-machine.
Maar dat was niet zo.
Thé Lau produceerde in die tijd de debuut-cd van de band waar ik in zong. in een hok waar het naar uitgelopen aardappelen rook moesten we van hem de liedjes in één keer live inspelen en inzingen. Ging er in het laatste couplet iets fout, dan moest het hele liedje over. Na take achttien klonk m'n ongetrainde stem als rauwe beschuit. maar dat gaf niet , zei Thee Lau dan. dat repareerde hij wel in de mix. Toen de mix klaar was , hoorde ik nog steeds rauwe beschuit: Bolletje Zingt
Ik smeekte en bad of er niet alsjeblieft een beetje echo, een tikkeltje galm op de stem mocht. Nee, dat mocht niet. Thé Lau was gevallen voor de liedjes, en voor de hartstocht waarmee we live speelden, en niet omdat we - understatement! - zulke muzikale genieën waren. Wij moesten kaal & rauw klinken. Eerlijk, noemde hij dat. Ik was er niet blij mee.
Ach, zei Thé Lau toen, hoe lang hadden collega-muzikanten wel niet geroepen dat hij moest stoppen met zingen, omdat hij niet zou kunnen zingen. hij grijnsde. Zingen is een battle, zij hij. En die strijd mag het publiek best horen. en voelen.
In dat theatertje zong hij Alcohol & tranen, Open, Rigoureus. En voor het eerst hoorde ik dat Blauw een oprecht liefdeslied is. Het lied van een man, die 's nachts dronken thuiskomt, en in een flits beseft dat hij z'n vrouw altijd tekort heeft gedaan. Het zien duurde een seconde, maar opeens begreep ik het. Dat van die batle. Ik zag de strijd van een zanger met z'n lied dat helemaal niet de wereld ingeslingerd wilde worden. Dat lekker wilde blijven zitten waar het zat.
Lau stond alleen in de spotlight. Bij de tedere passages vernauwden zijn ogen zich tot spleetjes, kreeg hij kraaienpootjes op z'n slapen, en murmelde hij alsof hij het lied wilde verleiden: kom nou maar, ga nou maar. Bij de heftige, hoge passages zwollen zijn aderen in z'n nek op, schreeuwde hij het uit. Met gebalde vuisten en schokkende schouders pompte hij het lied omhoog, alsof hij kwaad werd: 'Schiet op lied! Wegwezen. Zeg wat ik te zeggen heb'.
Zo mooi.
Vorige maand zong Thé Lau in Leuven z'n nieuwe programma. Vanaf nu tourt hij ermee door ons land. Als De God van Nederland.

DE VOLKSKRANT - 4 juli 2002

Thé Lau heeft ongetwijfeld een van de meest intrigerende stemmen in het Nederlandse popcircuit. Het is een stem met prikkeldraad én honing. Daarnaast is hij een van de betere tekstdichters.
In de tijd met The Scene heeft hij zich altijd gehouden aan de strakke tekst- en muziekregels van een popsong, maar in de kleinschalige akoestische optredens liet hij al merken zijn vleugels te willen uitslaan.

Op zijn eerste soloalbum De God van Nederland toont hij zich een waar poëet. Hij schittert in zijn wrange observaties over het benauwde leefklimaat in Nederland, ondanks de schijn van vrijheid, en over een triest drugsgeval: 'Rillend in stilte, het bloed gedrogeerd / hitte en kilte en weer niets geleerd.'

Ook muzikaal verkent hij de grenzen van de popmuziek. soms hoekig, dreunend in een opzwepende rap, dan weer romantisch. Maar altijd smaakvol. Jammer dat het album zo verrekte kort is.

Patrick van den Hanenberg

*

DE MORGEN -14 mei 2002
LEVEN EN DOOD TUSSEN DIJK EN POLDER
*****
Na een tiental platen met The Scene wilde voorman Thé Lau wel eens wat anders. Twee jaar geleden publidceerde hij al de verhalenbundel De Sterren van de Hemel en dezer dagen brengt hij, op zijn vijftigste, zijn eerste solo-cd uit.
De nummers uit De God van Nederland liggen in het verlengdevan die van zijn groep, maar klinken wat soberder, verstilder en introverter. Lau houdt het midden tussen een folk- en een soulzanger en schept zijn eigen wereld met een kernachtige, bijbelse taal die uniek is in de Lage Landen. Hij is op zijn best als hij veel suggereert met weinig woorden, zoals in 'De Haven', dat meer schilderij dan lied lijkt te zijn. in 'Waar mensen wonen' wordt hij echter weggespoeld door zijn eigen verbale vloedgolven. Thé Lau vertelt over wat er omgaat in zijn eigen biotoop, bericht over leven, dood en het kronkelige pad dat er tussen ligt: vriendschap van over het graf heen, liefde in tijden van oorlog. Hoogtepunten zat: de broeierige titelsong, het ingetogen 'Onder aan de dijk' (een duet met Sarah Bettens) en 'Speel' dat in twee versies op de cd voorkomt. De teneur is overwegend melancholisch, maar glijdt nooit af naar zwartgalligheid. Lau schrijft poëzie die je moet horen: een middeleeuwse speelman, verdwaald in de wereld van de rock-'n-roll.

(DS)

OOR - 18 mei 2002
*****
THÉ LAU - DE GOD VAN NEDERLAND

Thé Lau tastte de afgelopen jaren in het theatercircuit de artistieke en commerciële mogelijkheden van een solocarriere af. Van meet af aan bleek het repertoire van The Scene ook alleen met gitaar en piano een praktisch even grote impact te bezitten. Tegelijkertijd toonde hij zich onverminderd betrokken bij zijn eens zo populaire groep, die mede dankzij de nieuwe toetsenist Dante Oei haar stijl kunstig wist te verbreden. Vooral de verstildere nummers van het ondergewaardeerde Marlène pakten geslaagd uit, zodat een plaat onder zijn eigen naam op den duur toch niet kon uitblijven.
Begeleid door een semi-akoestisch combo komt Lau allesbehalve over als een uitgebluste rocker op de inmiddels even voorspelbare als inspiratieloze unplugged-toer. Zonder zijn eigenheid te verliezen, waagt hij zich op De God Van Nederland overtuigend aan het betere luisterlied, waarbij het resultaat vanwege zijn doorrookte stem nergens al te beschaafd aandoet.
Hoewel minder rauw romantisch dan voorheen, blijven zijn vaak impressionistische teksten bovendien verschoond van sentimentaliteit en zweverigheid, temeer daar hij met kleine woorden uiting kan geven aan grote evoelens. Eigenlijk maakt Thé Lau als geen ander Nederlandstalige popmuziek in de geest van meeslepende dichters als Marsman en Slauerhoff.

GEERT HENDERICKX

*

NRC - 18 mei 2002
*****
Thé Lau heeft met De God van Nederland een tweede solo-cd gemaakt. Nu de carrière met zijn band The Scene min of meer stil staat, lijkt Lau naar een andere aanpak te zoeken. Hij doet dat samen met muzikant Dante Oei en een scala aan gastmuzikanten die alles bespelen behalve de knarsende electrische gitaar die we kennen van Lau in zijn Scene-gedaante. De instrumenten (mandola, percussie, vleugel en orgel) kabbelen, behalve de piano, die in sommige nummers een bonkende hoofdrol speelt.
Thé Lau komt in deze vorm tot een aantal prachtige nummers waarin tekst en muziek samensmelten tot dwingende klankgedichten. Zo heeft Waar mensen wonen een straffe ritmiek die hem dwingt tot gejaagde voordracht over plekken waar 'vrouwen zonen baren, zonder dokter, zonder morren'. Dat klankrijm wordt plotseling verlicht door een hemels refrein, alsof er een wolkendek openbreekt. Een paar liedjes worden topzwaar doordat de tekst de muziek overschaduwt. Maar voor het merendeel geldt: Thé Lau en zijn gebarsten stem kregen een fluwelen foedraal van klank.

HESTER CARVALHO

DAGBLAD VAN HET NOORDEN -17 mei 2002

Jochem Fluitsma en Eric van Tijn waren de creatieve breinen achter Linda, Roos & Jessica. Het deuntje Ademnood werd een paar jaar geleden een dikke hit. Eerder waren de heren succesvol met Mai Tai, Edsilia Rombley en Ruth Jacott. Vandaar dat het enige verbazing wekte dat uitgerekend Fluitsma & Van Tijn in 2000 de comeback-single Helden van The Scene componeerden. Dankzij het singletje, gekoppeld aan een Postbus 51-spotje over zinloos geweld, stond de band rond zanger Thé Lau plotseling weer in de belangstellig. De band speelde als vanouds op grote festivals en de verzamel-cd Rauw, Hees, Teder werd goed verkocht.
Dat Thé Lau desondanks een soloplaat heeft gemaakt, hoeft geen verbazing te wekken. De zanger liep al jaren rond met dit plan. Op De God Van Nederland laat hij horen dat The Scene eigenlijk altijd een soort soloproject was. Zijn donkere, rauwe stem, zijn specifieke gitaarspel en zijn unieke talent als tekstschrijver maakten de band groot. En zonder zijn vaste muzikanten redt Lau zich ook prima.

*

ALGEMEEN DAGBLAD - 21 mei 2002
*****
Als voorman van The Scene heeft Thé Lau zijn sporen in de Nederlandse rock 'n' roll al ruimschoots verdiend. de laatste jaren was hij al solo in het theater te horen met het sobere rock-poëtische programma de Sterren van de Hemel, gebaseerd op zijn gelijknamige verhalenbundel. Lau blijft naar boven kijken, getuige de titel van zijn eerste solo-cd: De God van Nederland. wie die God is, beschriijft hij in hem typerende bewoordingen als 'laat de geest graag vrij bewegen / maar de greep van zijn strenge hand / houdt de stoutste dromen tegen'. Thé Lau zingt over zwijgend licht, koudvuur, wrede vrede en zachte zomerregen en doet dat met de hem bekende tergende, rauwe of doordringende stem.
Zonder The scene klinkt zijn muziek wat onopgesmukter, waarmee zijn uitgesproken teksten optimal tot hun recht komen. een duet met K's Choise zangeres Sarah Bettens is de enige franje die hij zich permitteert op deze warme en ingetogen cd.

NH

PLATOMANIA - mei 2002
****
Thé Lau voelde zich, zo beweerde hij herhaaldelijk, soms net Nick Cave. met The Scene als zijn eigen Bad Seeds. Net als de Australiër kreeg Lau er op gegeven moment genoeg van op het podium continu tegen zijn band te moeten opboksen, in plaats van gewoon met ze mee te doen. hij was het beu zowel stem als songteksten nog langer in het decibellengeraas te horen verdrinken. en ineens had Lau de oplossing: het theater! Waar The Scene ondertussen gwoon bleef bestaan (en dat nog altijd doet), trok haar zanger samen met toetsenist Dante Oei de schouwburgen in. En daar hervond de Scene-zanger, getuige De God van Nederland, zichzelf. En dat werd in feite ook tijd: de laatste drie Scene-platen telden weliswaar nog altijd een flink aantal juweeltjes (Beschaving, Rivier, Varken met Succes), maar de rek leek er bij de band langzamerhand wel een beetje uit. De God van Nederland geldt binnen lau's repertoire dan ook als absolute verademing. Vooral omdat de zanger er meer dan ooit in geslaagd lijkt zijn songs ook daadwerkelijk te laten ademen. Zonder daarbij, in prachtsongs als Waar mensen wonen'en Rock 'n' Roll, ook maar aan dynamiek te hoeven inboeten. De God van Nederland heeft zijn carrière een nieuwe impuls gegeven.. En hij zag dat het goed was.

(PB)

*

ALLES OP TIEN - juni/juli 2002

Niet zo verrassend voor de kenners van Thé Lau, het verschijnen van een echte soloplaat. Op 'De God van Nederland' heeft hij de volle vrijheid kunnen nemen om die songs op te nemen die hij ons graag wil laten horen. en dat is de moeite waard. Zijn o zo herkenbare stenm draagt de plaat natuurlijk, waarbij het wel opvallend is, dat die stem meestal ingetogen blijft. Liedjes over allerlei aspecten van Nederland, en waarvan het titelnummer inmiddels al op single is verschenen (het titelnummer is wel juist het nummer dat nog het meest aan The Scene doet denken).
Prijsnummer is wat mij betreft 'Waar mensen wonen'. Daarop is Thé weer prachtig met teksten in de weer. Het daarop volgende 'Onder aan de dijk'valt op door het duet dat daar gezongen wordt met Sarah Bettens (K's Choise). Het enige minpuntje van Thé's eerste soloplaat kun je noemen dat na de eerste vier nummers het allemaal ingetogen wordt. Maar wat zeur ik, het is gewoon een pracht luisterplaat, waarop Thé laat blijken dat de echte poëzie en pop heel dicht bij elkaar kunnen ziten.

(H.N.)

BRABANTS DAGBLAD - 23 mei 2002

Na twaalf albums met de Scene wilde Thé Lau een soloalbum. In 1998 bracht hij er al een uit in eigen beheer, omdat de platenmaatschappij dat niet wilde. Maar nu krijgt Thé Lau met De God van Nederland erkenning. Een mooie muzikale dichtbundel met sobere sfeerschetsen. Met zijn typische rauwe, hese stemgeluid creëert Thé Lau een lichte melancholische stemming.
Dynamiek is er genoeg en de tekstdichter Lau komt helemaal tot zijn recht. Erg fraai en ingetogen is het duet met K'sChoise-zangeres Sarah Bettens Onder aan de dijk, dat bijna een 'Op Hoop van Zegen gevoel' oproept. Oerhollands drama dus.

Caroline Göttgens

ALOHA - juni 2002
***
Warm
'The Scene zal nooit worden opgeheven!', zo laat frontman Thé Lau op de site van de Amsterdamse band geruststellend weten. Maar Thé heeft andere dingen aan zijn hoofd. De akoestische optredens waarmee hij in 1996 begon, hebben vele vervolgen en vertakkingen gekregen, waaronder een verhalenbundel, een live-cd (1998) en nu dit solo-studioalbum. Nou ja, solo, de begeleiders zijn niet te tellen, wat in diverse combinaties leidt tot een bandgeluid dat sterk aan The Scene doet denken. Maar ook de soberder gearrangeerde nummers (waaronder een streekromantisch duet met K's Choise's Sarah Bettens) passen moeiteloos in het vertrouwde idioom van verweerde zang, warme-golfstroominstrumentatie (zelfs ex-getrouwe Otto Cooymans komt even langs op zijn Hammond), en die typisch beeldende Lau-kronieken van het kleine (on)geluk van de Nederlandse mens. Die zich dan ook afvraagt waarom dit niet gewoon een Scene-plaat is geworden. Dat had dankzij de groepsmagie misschien net het verschil gemaakt tussen een goede en een geweldige cd.

Swie Tio

HAVANA - mei 2002

Na verschillende solotournees en een in eigen beheer uitgebrachte cd is De God van Nederland de eerste officiële solo-cd van Thé Lau. Als zanger van The Scene behoorde hij samen met De Dijk en de Tröckener Kecks tot de top van de Nederlandse kwaliteitsrock. Iedereen is van de wereld en Blauw zijn de bekendste songs van de hand van Lau en beide nummers zijn klassiekers in de Nederlandse popgeschiedenis. Nu The Scene schijnbaar op een zijspoor staat, geeft Lau met De God van Nederland een treffend visitekaartje af. De weg die The Scene de afgelopen jaren was ingeslagen - minder rockerig en meer nadruk op de tekst - vindt op De God van Nederland zijn vervolg.
Thé Lau klinkt getergder dan ooit. Zijn teksten zijn beschouwend en emotioneel. Muzikaal laveert de zanger op de scheidslijn van semi-akoestische pop en ingetogen rock. Het staccato klinkende Waar mensen wonen en de single De God van Nederland zouden nog zonder moeite op een Scene-plaat kunnen staan; het gros van de andere songs zijn echter geen bandnummers meer.
In Rock 'n' roll bezingt de zanger het relaas van een junk die net op tijd tot inkeer is gekomen. op Onder aan de dijk gaat hij in duet met K's Choise zangeres Sarah Bettens, die ook in het Nederlands zeer acceptabel klinkt.
Thé Lau is met De God van Nederland een nieuwe weg ingeslagen. op popfestivals en zelfs in het clubcircuit heeft hij niet veel meer te zoeken. Deze muziek is bij uitstek geschikt om te beluisteren vanaf het pluche, terwijl de bar gesloten is.

JIM JANSEN

_______________________

FOCUS KNACK - mei 2002
*****
De meest recente platen van The Scene, Arena en Marlene waren best moedig, maar ze ontbeerden de kracht van het oude werk. Met het soloalbum De God van Nederland herontdekt Thé Lau de eenvoud en slaagt hij er in eindelijk zijn rockershart met zijn dichtersbrein te verzoenen. In akoestische nummers als De Vriendschap, Onder Aan De Dijk (een wondermooi duet met Sarah Bettens) en De Haven merk je dat hij. óók muzikaal, dichter dan ooit bij de creatie van een eigen taal komt. De Haven heeft een fado-achtige ondertoon. Hoewel laagjes gitaar over elkaar zijn gekleefd, klinkt het niet overdadig. Vaak is de fond minimalistisch à la Philip Glass, maar weet Lau de spanning mooi op te bouwen. Het literaire Waar Mensen Wonen is daar de beste illustratie van. Als hij in In Stilte/Wiegelied, alleen begeleid door een harmonium, tot bezinning komt, komt het bijna over als een gebed. Het titelnummer rockt als de vroegere Scene en het soulvolle Het Huis Waar Liefde Woont herbergt een grommend orgel, maar de nuance haalt het van het geweld. Tekenend is dat de meest naakte van de twee versies van Speel ook de broeierigste is. Deze cd is dodelijk efficiënt.
GF

DE MORGEN - 4 augustus 2002

Thé Lau - Herinneringen voor de kleinkinderen

Dranouter, zaterdag 3 augustus 2002
Het is alweer van de plaat Blauw uit 1990 geleden dat de Nederlandse rockdichter Thé Lau met The Scene het grootste (commerciële) succes uit zijn carrière boekte. Afgaande op de hartelijke ontvangst die de man zaterdagnacht in een bomvolle kleine concerttent te beurt viel, is zijn populariteit beneden de Moerdijk nog altijd intact.

Onlangs keerde de 49-jarige zanger zijn groep nogmaals de rug toe om met De God van Nederland een eerste studiosoloplaat te maken, die zijn reeds stevige reputatie van extra fundamenten voorziet. Dat hij zich samen met een vierkoppige band op het Dranouterse podium een vurig en doorleefd vertolker toonde, was bijna te mooi om waar te zijn.

Profileert de tekstschrijver Thé Lau zich voornamelijk als een zwaarmoedige maar trefzekere, een diepgravende maar herkenbare artiest, dan preekt hij op het podium in de eerste plaats de passie voor muziek. Als gitarist schudt hij veeleer een akkoord te weinig dan een te veel uit zijn mouw. Aan die eenvoud viel in bezwerende liedjes als 'De God van Nederland' en 'Waar mensen wonen' de hand van de meester te herkennen. Of neem het machtige 'Open', dat zaterdagnacht behoedzaam maar vastberaden op ons afkwam, om vervolgens -wat had u gedacht- open te barsten als een deugddoend onweer op een snikhete zomerdag.

Ook toen het geluid achteruitdeinsde en nagenoeg stilviel voor het esoterische 'Rivier' greep Lau je onveranderlijk naar de keel. Terwijl zijn toetsenist in dit 'levenslied' een ijzige begrafenisstemming schiep, ging de voorman dusdanig op in zijn lyriek dat je als toeschouwer niets anders kon dan aan zijn lippen hangen. De titel van de verzamelplaat van The Scene Rauw, hees, teder had daarbij als een perfecte omschrijving van Laus keelgeluid kunnen doorgaan.

De felle publieksreactie tijdens 'Iedereen is van de wereld' was uiteraard te verwachten: even ging de Nederlander zelfs in de coulissen staan toen zijn zangpartij door duizende kelen werd overgenomen. Daardoor ontging het ons bijna dat het kwintet eigenlijk het peinzende 'De Vriendschap' binnensmokkelde, om daarne op furieuze en triomfantelijke wijze naar 'Iedereen...' terug te keren. Kijk, zo worden herinneringen geschapen waarmee je ooit nog je kleinkinderen zult lastigvallen.

Ook 'Slapen, Dromen, Zweten' sleurde je onverbiddelijk mee, waarna het denderende 'Samen' zoveel rillingen in je deed opwellen dat je haast van de grond werd getild. Geen wonder dat de massa er maar geen genoeg van kon krijgen. Met 'Beschaving' zetten Thé Lau en zijn kornuiten uiteindelijk een punt achter een optreden dat beslist nog lang zal nazinderen. Tot ver boven de Moerdijk, konden we ons op basis van Laus tevreden glimlach inbeelden.
(KuB)

RockWerchter

Thé Lau
Podium: Pyramid Marquee
Dag: zondag 30 juni
Uur: 17:05 - 17:55

Hoogtepunt:
Elk nummer waarbij de band achterwege bleef en Thé met stem en gitaar de menigte toezong, was een schot in de roos. De man maakt tegenwoordig songs die recht naar het hart gaan.
Dieptepunt:
Wat mij betreft waren er geen dieptepunten, maar ik had de indruk dat de meeste mensen graag nog eens 'Blauw' hadden gehoord. Ik vond dat niet nodig.
Bijzonderheden:
Net voor het optreden kreeg het publiek 'Onder aan de dijk' te horen, een duet van Thé Lau en Sarah Bettens. Het klonk goed, heel goed zelfs. Jammer dat Sarah er niet kon bij zijn.
Reactie van het publiek:
De Marquee was ongeveer driekwart volgelopen en reageerde vooral uitbundig op de Scene-klassiekers 'Open' en 'Iedereen is van de wereld'. Hopelijk hebben ze gemerkt dat het nieuwe werk van Thé ook de moeite waard is.
Onze mening:
Ik ben nooit een groot fan geweest van The Scene, maar ik geef graag toe dat Thé Lau live een en ander teweeg weet te brengen. Niet dat ik de nummers van The Scene opeens goed vind, maar ze werden wel overtuigend gebracht. Net zoals de nieuwe nummers, die ik overigens veel beter vind. Tijdens het optreden afgelopen zondag op Werchter raakte ik in een roes, vergelijkbaar met verdovende middelen. Of toch niet, verdovende middelen zijn slechts producent van hallucinatie en wat ik mee mocht maken was écht.
JD

RockWerchter

Dit was de Blues, en wel op een festival.
De Blues, is dat een roes?
Bedankt voor het mooie optreden, en ook bedankt voor de wijn tijdens de signeersessie.
Natuurlijk petje af voor de companen.
Wat kan de Blues mooi zijn...
Roel
roel@verleun.org

Gegroet,
Thomas Seynnaeve

ThéLau

recensies