'Thé Lau - the prose debut of a remarkable talent. Already famous for his music, Lau shows here that he is just as talented as a writer.

Changing styles and atmosphere effortlessly, he continually surprises the reader with stories that create their own universes. Secretive, searching, rhythmic, always intriguing, Lau pulls you into his world of loners - people who fall outside society, the group or the conversation.'

klik > synopsis

klik > fragment uit Stella

klik > Vassallucci / De Sterren van de Hemel

klik > over de auteur

(...) Zeven fascinerende verhalen! (Flair)

(...) Thé Lau laat moeiteloos de ene atmosfeer in de andere overgaan, wisselt bittere ernst af met gortdroge humor, zoekt naar een doel terwijl hij tegelijk beseft dat de jacht altijd mooier is dan de vangst (...) Lau mijmert met liefde over God en het heelal, over elegantie en schoonheid. Dit lijkt pompeus, maar het is zijn verdienste dat hij dat via kleine menselijke karakters doet (...) met messcherpe,snijdende taal weergegeven. (De Morgen/boeken)

(...) Thé Lau ontpopt zich als een meeslepend verteller, die zowel goede raad weet met kleine voorvallen als grotere thema's kan aanpakken. (BN/De Stem)

(...) Geheimzinnig, tastend, zoekend, ritmisch voelend, maar steeds intrigerend (...) Het verhaal 'Stella' begon mij na tien bladzijden naar het hoofd te stijgen en het spookt nu al nachtenlang door mijn dromen. (Het Nieuwsblad)

(...) Knap wisselt Lau regelmatig van sfeer en perspectief, waardoor zijn vertellingen vaart en spankracht krijgen. (De Gelderlander)

(...) Deze bundel met zeven verhalen is een verrassing. Er is een rijke verscheidenheid aan invalshoeken, sferen en literaire vormen, met steeds eenlingen als ik-figuren, berustend in hun al dan niet bewust gekozen eenzaamheid. Medogenloos scherpe observatie van cafébezoekers in 'De Mongool' en 'Jazz', naast bijvoorbeeld de opmerkelijke vriendschapsverhouding van een popster en zijn slaafse waterdrager. (...) 'Stella' heeft een bijzondere literaire constructie. In steeds wisselend perspectief gaat een romantische dichter uiteindelijk met zijn onbereikbare grootste liefde ten onder. (Biblion)

(...) Geboren om te schrijven. (Algemeen Dagblad)

(...) De Sterren van de Hemel bevat verhalen die door Lau in een eigenzinnige vorm zijn gegoten. Vooral de vorm van 'Stella' is bijzonder. Terloops blijkt uit enkele aan 'zusje C.' gerichte brieven wat de rol is van een inmiddels overleden meisje. Het doet er minder toe of correspondentie van ginds de geadressserde zou kunnen bereiken dan hoe ze zich in haar hoedanigheid van beschermengel van haar taak kwijt - niet wat je noemt adequaat, 'oude' sentimenten uit haar leven krijgen de overhand. De man begint op zijn hotelkamer aan een brief aan Stephen Hawking ('Dat ik u schrijf is omdat ik niemand meer heb om te schrijven'). Hij rijdt op een motor 'maar is geen echte Harley-man', hij heeft een vage vriendin in Vlaanderen. Hij denkt aan vroeger, aan een uitstapje naar het strand, een erotische ervaring in het parkje achter de tennisbanen. aan zijn overleden moeder, wier stem hij altijd zoekt 'in alle vrouwenstemmen'. (De Volkskrant)

(...) De schrijvende Thé Lau heeft het meest weg van een kruising tussen Slauerhoff en John Irving. (Het Parool)

(...) Lau toont zich een verteller van formaat. Een veelzijdige man die zich behalve zanger, componist en gitarist nu ook schrijver mag noemen. (PZC)

(...) Lau's proza is - net als zijn liedteksten - zwanger van zijn fascinatie voor vrouwen. De Amsterdammer stelt in veel geschriften een bijna obsessieve drang om het vrouwelijk wezen met woorden te beminnen. (Esquire)

(...) Lau's prose style goes straight to the point. Once you get into his style, you read these stories in one. (Algemeen Dagblad)

(...) Het zijn verhalen die rakelings langs Lau's eigen leven scheren maar voldoende vaart meekrijgen om in een fictionele baan buiten zijn leefwereld terecht te komen. (Trouw)

(...) Ook verhalen die anekdotes vertellen die Lau zelf meemaakte, gaan hem goed af. (De Financieel Economische Tijd /Cultuurbijlage)

(...) Lau produceert heerlijk, helder proza dat ingehouden en rustig inzoomt op taferelen waarin telkens heel gewone mensen grootse dingen doen of denken. (Recensietijdschrift Lees Idee)

(...) Met The Scene schreef Thé Lau zichzelf de voorbije twintig jaar de Nederlandstalige Rock-'n-Roll Hall of Fame in, en nu debuteert hij ook als schrijver met 'De Sterren van de Hemel', zeven in 'Alcohol en tranen' gedrenkte verhalen, die net als zijn songdecors bevolkt worden met in rokerige café's ronddolende zielen en door het leven getekende loners. (Humo)

(...) Het zou koddig zijn om te beweren dat Thé Lau in zijn eerste verhalenbundel de teksten overtreft die hij voor The Scene schreef. Maar wie die teksten herleest weet dat Thé Lau deze verhalen in zich had. Het werd hoog tijd dat hij ze aan de openbaarheid prijsgaf. (Algemeen Dagblad)